اولین کشتار دست جمعی در اردوگاه مرگ سوبیبور

1942/05/01

اردوگاه سوبیبور در نزدیکی یک دهکده کوچک به همین نام در بخش شرقی ایالت لوبلین در مسیر یک خط آهن ساخته شد. در ساخت این اردوگاه از تجارب کسب شده در اردوگاه بلزتس، استفاده شده بود. اردوگاه در یک زمین مستطیل شکل به ابعاد 400 در 600 متر ساخته و به سه بخش تقسیم شده بود. در "اردوگاه جلویی" ایستگاه قطار و محلی برای 20 واگن و همچنین محله سکونت آلمان ها و اوکرایینی ها وجود داشت. یهودیان که برای به قتل رسیدن به اردوگاه اخراج شده بودند، به "قسمت پذیرش" برده می شدند. کلیه مراحل قبل از قتل را در آنجا طی می کردند: لخت شدن، چیدن موهای زنان و تحریم اموال. ناحیه کشتار در دورترین نقطه واقع شده بود و در آنجا سلول های گاز، چاه های دفن و آلونک های زندگی اسیران یهودی قرار داشت. قسمت پذیرش و قسمت کشتار توسط یک باریکه به طول 150 متر و عرض 3 متر به یکدیگر متصل می شدند. این باریکه را توسط سیم های خارداری که با گیاه و سبزه پوشانده شده بود، حصار کشی کرده بودند و زندانیان لخت و عور را در مسیر آن می دواندند. در اردوگاه سه سلول گاز وجود داشت، که هریک به ابعاد 4 در 4 متر بود. در هر سلول یک در دیگر نصب شده بود که از طریق آن اجساد را خارج می کردند. از اتاقکی در مجاورت سلول، گاز به درون آن منتشر می شد.

در اواسط آوریل، هنگامی که بنای اردوگاه تقریبا تکمیل شده بود، گروهی از یهودیان که اکثر آنها را زنان تشکیل می دادند، از اردوگاه کار کریشوف (Krychow) به اردوگاه آورده شدند تا از عملکرد صحیح سلول های گاز مطمئن بشوند. تمامی فرماندهان اردوگاه در مراسم آغاز به کار تاسیسات گاز شرکت کردند. اجرای این عملیات در سوبیبور بر گمراهی قربانیان پایه گذاری شده بود و آنها تا زمان نشر گاز در سلول های مسدود، نمی دانستند چه چیزی در انتظارشان است. اولین "محموله" شامل 10,000 یهودی آلمانی و اتریشی، 6,000 یهودی از ترزین و هزاران یهودی از اسلواکی بود. طی دو ماه اول –از ابتدای ماه مه تا پایان ژوئن– 100,000 یهودی در سوبیبور به قتل رسیدند. آلمان ها متوجه شدند که سلول های گاز که ظرفیت آنها کمتر از 600 نفر بود، کفاف قتل عام توده ای را نمی دهد. بدین جهت در زمان توقف فعالیت های اردوگاه در تابستان، سه سلول گاز دیگر به آن اضافه شد و در نتیجه سرعت کشتار یهودیان دو برابر گردید.