هولوکاست

گتو

"ترس و وحشتی که در محله یهودیها به پا شده بود غیر قابل تصور بود. ناگهان خود را پشت حصار دیدیم، از همه طرف محاصره و از دنیای بیرون جدا گشته بودیم. از انسانیت اخراج شده بودیم... اگر بگویم که دنیا برایمان به یک دفعه سیاه و تار شده بود – اغراق نکرده ام. گتوی بسته و محصور چیزی بیش از یک زندان برای جنایت کاران نیست... چون این در واقع گتو نیست، بلکه اردوگاه. ... از همدیگر احساس خجالت می کردیم. این چه بلائی بود که خداوند بر سر ما آورد"

خییم اهرون کپلان، زجر نامه (1966)، صفحه 391-394

در تاریخ 21 سپتامبر 1939 رینهارد هایدریخ (Reinhard Heydrich) رئیس دفتر مرکزی امنیت رایش در اس.اس، "پیامی بسیار فوری" اعلام نمود و در آن قوانین و مقررات برخورد با یهودیان در مناطق اشغال شده لهستان را شرح داد. بر اساس این مقررات، باید ترتیباتی فراهم می شد که یهودیانی که در شهرها و روستاها زندگی میکردند، به شهرهایی که در آنها گتو وجود دارد آورده شوند. بر اساس یکی از این مقررات، در گتوها باید شورا های یهودی – "یودنرات" – برپا نمود که مسئولیت اجرای فرامین و اوامر آلمان ها را عهده دار شوند. همین طور تصمیم به "آریان سازی" ('Arisierung') کارخانه های یهودیان، با توجه به نیازمندی های ارتش و همچنین ارزش مالی کارخانه ها گرفته شد.

یک سال بعد از تصرف لهستان، اکثر یهودیان لهستان در گتوهای بسته و محصور زندانی شدند. این گتوها بیشتر در محله های فقیر واقع شده بودند. در بهار 1940، اولین گتوی بزرگ که کاملأ محصور و بسته بود، در شهر لودز ساخته شد، و در پائیز 1940، بزرگترین گتو در ورشو ساخته شد و طی مدتی کوتاه نزدیک به نیم میلیون یهودی در آن جمع آوری شده بودند.

اولین عملیات کشتار همگانی در سرزمینهای شوروی که در ژوئن 1941 به تصرف آلمان ها درآمد اتفاق افتاد. در وحله بعد، آلمان ها در این مناطق نیز گتوهایی ساختند. ولی اکثر این گتوها فقط مدت زمان کمی دوام آوردند و یهودیان خیلی زود از آنجا به سوی کشتارگاه ها فرستاده شدند. بزرگترین گتو در مناطق شرقی، در شهر مینسک در بلاروس ساخته  شد و در آن نزدیک به 100,000 یهودی زندانی شدند. در مارس 1944، آلمان ها مجارستان را به تصرف خود درآوردند، و در ماه مه، فرستادن یهودیان مجارستان به اردوگاه آشویتس شروع شد. در نوامبر 1944، برپائی گتو در بوداپست توسط آلمان ها اعلان شد. در این گتو نزدیک به 70,000 نفر از یهودیان شهر زندانی شدند. در مجموع آلمان ها بیش از هزار گتو در شرق اروپا و گتوهای اندکی در مرکز و جنوب اروپا ساختند.

با ساختن گتوها، آلمان ها به چند هدف رسیدند: یهودیان در مکان هایی پرتراکم و تحت نظارت متمرکز شدند، تمام اموال آنها و بدین صورت تمامی راه های  تامین معاش و زندگانی از آنها گرفته شد، آنها از دنیا منزوی گشته، به همین دلیل آسیب پذیر شدند و آمادگی لازم برای آزمون هایی که پیش روی آنها بود را نداشتند. سرانجام، آلمان ها محلی ها را، (که آنها نیز از) که همینطور هم از یهودیان تنفر داشتند، بر ضد یهودیان تحریک  نمودند.