جرقه های نور - روایت شش نفر از نیکوکاران جامعه بشری در آشویتس

مقدمه

"اگر من کوتاهی میکردم، بدین معنا که مرگ انسانی را امکان پذیر می ساختم که میتوانسم نجاتش دهم، تنها بدین خاطر که خودم در خطر بودم، من هم در واقع مرتکب همان اشتباهی می شدم که تمام ملت آلمان شده بودند... شمار افرادی که دستور می دادند و مرتکب این جنایات هولناک شدند، بسیار نبود. ولی شمار آنانی که این جنایات را امکان پذیر ساختند، زیرا که جرات جلوگیری از آنها را نداشتند، بسیار بود".
بخشی از شهادت دکتر الا لینگنس، نیکوکار جامعه بشری که در آشویتس زندانی بود.

در تاریخ 27 ژانویه 1945، سربازان شوروی وارد اردوگاه مرگ آشویتس-بیرکناو، آخرین اردوگاه مرگ فعال باقی مانده، گردیدند. آنها در آنجا تعداد 7,000 بازمانده یافتند. تنها چند روز قبل از آن، پرسنل اردوگاه  50,000 زندانی دیگر را از اردوگاه به صورت پیاده خارج نموده بودند تا از آزادی ایشان به دست متفقین جلوگیری نمایند.

 آشویتس، مکانی که بیش از یک میلیون انسان، اکثرا یهودی، در آن به قتل رسیدند، به نماد هولوکاست و سمبل شرارت مطلق تبدیل گشت. این مکان برای قوم یهود بزرگترین قبرستان یهودی در جهان میباشد، قبرستانی که در آن هیچ قبری وجود ندارد.

با این حال، حتی در جهنم تاریک آشویتس هم جرقه هایی از نور وجود داشتند. علی رغم اینکه از دست دادن صفات انسانی بخشی جدا نشدنی از سیستم اردوگاه بود، زندانیان اردوگاه به اقدامات انسانی و همدردی استثنایی مبادرت مینمودند. در میان این افراد غیر یهودیانی نیز بودند که جان خود را به خطر می انداختند تا مرحمی برای دردها باشند، تا به یهودیان یاری نمایند و آنها را نجات دهند. آنها ثابت نمودند که در گرداب قتل و ستم نیز، انسان ها میتوانند تصمیم بگیرند که متفاوت باشند. این افراد عضو گروهی 21,000 نفره میباشند که تا سال 2006 توسط ید و شم به عنوان نیکوکاران جامعه بشری شناخته شده اند.

از سال 1963 و با تصویب پارلمان اسرائیل، "ید و شم" به ادای احترام به اشخاص غیر یهودی که در دوران هولوکاست جان خود را به خطر انداخته تا یهودیان را نجات دهند، بدون اینکه در انتظار پاداشی، نقدی و غیره باشند اقدام نموده است.

در "جرقه های نور" روایت شش نفر از آنها آورده شده است.

لذا ما باید آن اشخاصی که یهودیان را در دوران هولوکاست نجات دادند به رسمیت بشناسیم، باید از آنان بیاموزیم و بر ما است ایشان را با سپاس و امید به یاد داشته باشیم"

پرفسور الی ویزل