عقیم کردن اجباری شهروندان آلمانی که دارای نقایص مادرزادی هستند

در ژوییه 1933 به قانونی که وزیر کشور، ویلهلم فریک ارائه کرده بود، اعتبار داده شد؛ "قانون ممانعت از تولید نسل بیماران مبتلا به بیماری های ارثی". این قانون شهروندان آلمانی را که با نواقص مادرزادی مثل "عقب افتادگی ذهنی"، اسکیزوفرنی، بیماری دوقطبی (مانیا -دیپرسیا)، بیماری سرع و غیره، متولد شده بودند را، وادار به عقیم شدن می کرد. عقیم سازی توسط پزشکان در سراسر رایش انجام می گردید.

از جمله موارد این قانون:

الف. افراد مبتلی به بیماری های ارثی را بایستی با جراحی عقیم کرد، چنانچه طبق تجربه های پزشکی احتمال اینکه فرزندان آنها هم از بیماری های ارثی، جسمانی و یا روانی رنج ببرند، وجود داشته باشد.

ب. طبق این قانون کسی که از یکی از بیماری های زیر رنج ببرد، بیمار مبتلا به بیماری ارثی شناخته می شود.

1. عقب افتادگی ذهنی مادرزادی.

2. اسکیزوفرنی.

3. مانیا – دیپرسیا.

4. بیماری سرع مادرزادی (مریضی غشی).

5. بیماری هانتینگتون.

6. کوری ارثی.

7. کری ارثی.

8. نقص جسمانی شدید.

پ. علاوه بر این می توان هر معتاد مزمن به الکل را عقیم کرد.

[...] چنانچه دادگاه حکم عقیم سازی را صادر بکند، عقیم سازی علی رغم مخالفت نامزد آن بایستی انجام شود مگر اینکه آن شخص خودش جهت عقیم شدن مراجعه کرده باشد. مسئولیت ارجاع به پلیس جهت اعمال اقدامات لازم به عهده افسر پزشکی می باشد. چنانچه تمامی اقدامات لازمه نتیجه ندهد، امکان استفاده از روش های اجباری وجود خواهد داشت.

طبق آمار تخمینی از سال 1933 تا 1945 بین 200,000 تا 350,000 نفر عقیم شدند.