نازی ها امیدوار بودند که با دستیابی به اکثریت غالب در انتخابات 5 مارس 1933، امکان سلطه کامل و بدون مخالفتی را به دست بیاورند. از آنجایی که آنها فقط به 44% آرا انتخاب کنندگان دست یافتند، راه دیگری را برای برپایی دیکتاتوری برگزیدند: آنها لایحه "قانون انتصاب" را ارائه کردند، قانونی که قدرت دیکتاتوری را برای 4 سال به حکومت هیتلر می داد. نازی ها جهت اطمینان از تصویب این لایحه، کمونیست ها را بازداشت کرده و اقداماتی را برای نرم کردن افکار عمومی، به ویژه بین احزاب محافظه کار انجام دادند. چند روز قبل از تسلیم لایحه جهت رای گیری، نازی ها مراسمی را که با دقت زیادی برنامه ریزی شده بود، در پوستدام برگزار کردند. هیتلر در آن روز به عنوان رهبر محافطه کاران ملی و نه رییس یک حزب تندرو توصیف شد. او قول داد که این لایحه به هیچ صورتی به رایشستاگ، ریاست جمهوری و حکومت های ایالتی لطمه ای وارد نخواهد آورد.
پس از به تصویب درآمدن لایحه "قانون انتصاب" در 23 مارس در رایشستاگ، هیتلر یک قدرت دیکتاتوری را برای دولتش در ابتدا به مدت 4 سال و سپس بطور دائمی، به دست آورد. پس از تصویب این لایحه، قانون دموکراسی عملا منقضی شد و هیچ مانع دیگری در مقابل حکومت حزب نازی وجود نداشت. حکومت با استفاده از این قانون جدید تمامی آزادی های دموکراسی رایج در جمهوری وایمار را باطل کرده و احزاب و سازمان های سیاسی را متفرق کرد. بدین ترتیب طی یک روش شبه قانونی، هیتلر دیکتاتوری خودش را علی رغم قول هایی که در مورد موقتی بودن آن داده بود، مستحکم کرد. سلب کردن رایشستاگ از اختیاراتش نمونه ای از روشی بود که نازی ها با اعمال آن نهادهای حکومت آلمان را خنثی کردند. ولی از نابود ساختن آن نهادها، به منظور حفظ ظواهر خارجی یک دولت ثابت و فعال، اجتناب کردند.
وقتی که لایحه "قانون انتصاب" به تصویب رسید، روزنامه نازی " فولکیشر بئوباختر" (Voelkischer Beobachter) ادعای "روز تاریخی" را کرد. حکومت پارلمانی تسلیم آلمان جدید شد. طی چهار سال هیتلر می توانست هر کاری را که می خواهد به انجام برساند –از طریق نقض، نابودی نیروهای فرساینده مارکسیزم، از طریق اجبار، پایه گزاری آلمان جدید – یک اجتماع نژادی. طرح بزرگ به راه افتاد. "دوران رایش سوم آغاز شد!"