لودویگ وورل
لودویگ وورل (1967-1906) 11 سال از عمرش را به صورت یک زندانی سیاسی در اردوگاه های تمرکز نازی ها به سر برد. اولین بار در سال 1934 به دست گشتاپو دستگیر شده، و به جرم پخش اعلامیه بین ساکنین مونیخ که در آن فجایع اردوگاه ها توصیف شده بود، به داخائو (Dachau ) تبعید گردید. بعد از سپری کردن 9 ماه در سلول مخوف انفرادی، در نجاری اردوگاه به کار گمارده شده و سپس به عنوان پرستار مرد دیپلمه در درمانگاه اردوگاه مشغول به کار شد.
در سال 1942، وورل به همراه 17 پرستار جهت درمان شیوع بیماری تیفوس که نه تنها زندانیان بلکه کارکنان اردوگاه آلمانی را تهدید میکرد، به آشویتس فرستاده و مسئولیت بیمارستان های اردوگاهی به وی واگذار شد. در چهار چوب وظایفش و برخلاف دستورات اکید اس.اس. وی پزشکان یهودی را به کار گرفت و به این طریق آنها را از مرگ حتمی نجات داد. او جان خود را برای دستیابی به مقادیر کافی داروهای ضروری و تجهیزات پزشکی جهت درمان بیماران به خطر انداخته و همچنین با جعل فهرست اسامی انتخاب شدگان باعث نجات بیماران یهودی از مرگ در سلول های گاز شد.
به دلیل نقض مداوم دستورات اس. اس. که هدف آن کاهش تدریجی تعداد زندانیان بود، او از وظایفش معلق شده و مجدداً به زندان انفرادی منتقل شد. بعد از مدتی با توجه به تابعیت آلمانیش و مسن بودنش به یک اردوگاه کار به نام گونترگروبه (Güntergrube ) در مجاورت آشویتس فرستاده شد. وورل در آنجا هم تأثیر زیادی در سرنوشت زندانیان یهودی بجا گذاشت. او از 600 زندانی یهودی در مقابل رفتار بد کاپوهای (مدیران کاری) بی رحم آلمانی حمایت کرده و مراقب بود که آنها لباس و غذایشان را بگیرند. حتی زندانیان مبتلا به بیماری سل به این دلیل که وورل آنها را از کار توان فرسا معاف کرده و از آنها به شیوه های مختلف در هنگام صف بندی پزشکان اس.اس. در زمان تخلیه آشویتس دفاع میکرد، موفق به ادامه حیات شدند. او به زندانیان کمک میکرد تا از راهپیمای های مرگبار بگریزند.
بعد از جنگ وورل که رئیس سازمان زندانیان سابق آشویتس در آلمان شده بود، بقیه عمرش را وقف جاودانه کردن جرائم نازی ها و محاکمه عوامل اجرائی آنها کرد. در سال 1963 وی یکی از شاهدان اصلی در محاکمه آشویتس در فرانکفورت بود.
در ماه مارس 1963 ید و شم لقب نیکوکار جامعه بشری را به لودودیگ وورل اهدا کرد.
